Międzyborów 2010

Czytany wiersz - druga nagroda w turnieju ;-)))


szyszka

nazywaj mnie jak chcesz
ja pozostanę owocem

nie zakazuj
nie pożądaj
nie smakuj

wiatr zrobi swoje
zaradny jest i mobilny

jak siewca












Zdjęcia: Dorota Ryst

http://picasaweb.google.pl/literaci.eu/PtaronatLiteraciEuSrebrnaSzyszkaMiedzyborow29Maja2010FotDRyst?feat=directlink#

http://www.literaci.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=2827&Itemid=206

"Kup pan cegłę" - gracze na papierze

http://www.magazyn-cegla.net/cegla,17,wiersze,292.html

Elżbieta Lipińska na Pradze

Zdjęcia: Joanna Vorbrodt

Sady Żoliborskie - recenzja

Mała epopeja żoliborska - o wierszu "Sady Żoliborskie" Luisa*

"Zielony Żoliborz, pieprzony Żoliborz/ Rozkwita na drzewach na krzewach/ Ściekami z rzeki kompletnie pijany"

Wśród najbardziej przebrzmiałych gatunków literackich, jeśliby pokusić się na stworzenie takiego rankingu, z pewnością pierwsze miejsce zajmowałby antyczny epos, czy też epopeja. Iliada i Odyseja, Pieśń o Rolandzie, Raj Utracony, albo rodzimy Pan Tadeusz plus reszta dorobku światowego w tej dziedzinie, jako katalog eposów, wydają się być skończoną całością. I nie ma w tym katalogu miejsca na nowości. „Poemat o współczesności, przeszłości, przyszłości? Toż orzeczono na łamach i z katedr, iż zamiary takie nie przystoją literaturze współczesnej, że dla takich zamysłów ani języka nie ma, ani odbiorcy? I słusznie (1)”. A jednak lektura Sadów Żoliborskich taki interpretacyjny trop podsuwa. Także reakcja czytelników jest charakterystyczna – poezja to czy proza? Może ani jedno ani drugie – po prostu epopeja, czyli epicki utwór o cechach poezji. Więc może jednak – Luis napisał epopeję żoliborską?

Tak. Ale. To oczywiście jedynie stylizacja. Intertekstualna zaczepka. Autor Sadów Żoliborskich operuje bowiem aluzjami ze zręcznością prestidigitatora. Wyczarował wiec utwór, który zaskakuje czytelnika swoją formą, pozornie przełamuje reguły gatunkowe, tak jak iluzjonista pozornie przełamuje prawa fizyki. Ale to tylko sztuczka. A nawet – żeby odrobinę schlebić autorowi – sztuka. Sztuka poetycka. Jednak, taka moja rola krytyka – muszę odsłonić to kuglarstwo. Podział kompozycyjny tego utworu jest dobrą wskazówką: jest to rewelacyjny przykład zabawy z konwencją. Rzymskie liczby, którymi autor opatrzył kolejne części swojego tekstu, wprost odsyłają do kilku, co najmniej, porządków. Z jednej strony to części antycznego eposu (który powinien składać się z parzystej liczby ksiąg, zazwyczaj będącą wielokrotnością liczby sześć), z drugiej mogą to być stacje drogi krzyżowej; ale ostatecznie to przecież nawiązanie do rzeczywistego podziału administracyjnego warszawskiego osiedla Sady Żoliborskie na kolonie, oznaczane kolejnymi cyframi rzymskimi. Sady… opierają się więc na literackiej konwencji. I chwała dla autora, że dał radę ten fakt ukryć, chroniąc się przed zarzutem banału. Bo w przypadku epopei, bezpośrednie nawiązanie jest ryzykowne: „w utworze, który nie chciałby się wystawić na niebezpieczeństwo posądzenia o to, że jest poczciwym kiczem, nieuchronnym współczynnikiem wielkiego zamiaru musi być dzisiaj ironia (2)” .

Oba powyższe cytaty pochodzą w recenzji książki 12 stacji Tomasza Różyckiego, współczesnego poety, który ośmielił się wziąć na warsztat epopeję i opowiedzieć za jej pomocą historię swoją i swojej rodziny, tworząc w ten sposób pełną uroku opowieść o eskapadzie kresowiaków ze swojej Troi na Opolszczyźnie do Itaki – małej mieściny pod Lwowem. Opisując po drodze rzeczywistość polską w całej jej szarej okazałości. Z całą pewnością ironia była tu instrumentem pozwalającym wskrzesić truchło epopei, dzięki czemu możliwe okazało się dla Różyckiego stworzenie utworu niebanalnego, dla którego znalazł i język i odbiorców. Luis też podołał temu zadaniu. Ale próżno doszukiwać się w jego utworze ironii. Postawił na odmienną zupełnie strategię. Jego narracja jest pozbawiona ocen. Narrator nie sili się na wartościowanie tego, co widzi, nie ironizuje; patrzy na świat jakby poprzez zimne oko kamery:

„I Żoliborskie Sady stają się planem filmowym”.

Z tego właśnie powodu wszystkie opisywane elementy świata przedstawionego stoją razem, sprawiedliwie – w jednym szeregu na pierwszym planie. Tak samo istotny (albo tak samo nieistotny) jest krajobraz warszawskiego osiedla, bilbordy Castoramy, związek Adriana z księdzem, czy oferta rozrywkowa okolicznych klubów i mordowni. A także dramat psów w noc sylwestrową. Wszystko jest potraktowane z taką samą reporterską uwagą. Wydaje się, że narrator wręcz manifestuje swoją absolutną obojętność. Z opisu historii Adriana-sąsiada domyślamy się jakieś sensacji, obyczajowego skandalu, czy nawet tragedii. Przyzwyczajeni do tabloidowego odbioru faktów wymagamy pikantnych szczegółów. Ale dowiadujemy się tylko tyle, ile narrator zechce nam powiedzieć. Czyli niewiele – nie ma tu plotkarskiego słowotoku. Jest jedynie rejestracja faktów, bez interpretacji. Ale czytelnik ma wystarczająco dużo danych do tego, żeby samemu podjąć ten interpretacyjny trud. Rzeczywistość jest plugawa, narrator ma tego świadomość, opisuje bowiem życie zupełnie nieheroiczne, życie ludzi wciąż ocenianych, potępianych – bezrobotnych, alkoholików, Adrianów-sąsiadów. Nie chce więc stawać do wyścigu: kto pierwszy rzuci kamień. Znajdą się gorliwsi od niego. Bieglejsi w tej dyscyplinie.

Utwór operuje bardzo oszczędną narracją. Co jednak nie przeszkadza autorowi pochylać się nad szczegółem – i uwijać się nad nim pracowicie, wykonując solidną poetycką robotę. Sady Żoliborskie w tym utworze nie są poetyckim abstraktem, nie są rozpoetyzowanym fantomem. Sady Żoliborskie są tutaj konkretem, zdestylowaną do poetyckiego obrazu materialną rzeczywistością. Autor nie bawi się więc w kunsztowne metafory, stylistyczne ochy i achy. Konkret jest konkretem i tylko gdzieniegdzie prześwituje liryczna materia:

"XV
Pozbawione liści i kwiatów drzewa zlodowaciały. Wyglądają jak drzewiaste sople. Z parapetów zwisają szklane harfy. Nikt nie spodziewał się takich mrozów.
XVI
Lodowe sady opalizują. Przypominają pryzmat z okładki płyty Pink Floyd".

Obraz poetycki mocno zakotwiczony jest w rzeczywistości. Nie ma tu miejsca na przegadanie. Bo nie ma czasu. Utwór, przy stosunkowo niewielkiej objętości, jest maksymalnie skoncentrowany - i to zarówno pod względem przestrzennym (stara się zawrzeć w sobie całość panoramy opisywanej przestrzeni – panoramiczny obraz atmosfery i klimatu tego miejsca), jak i pod względem czasowym. Czas jest bardzo istotnym czynnikiem w tym utworze.


„Czas nie lilaczy się. Czas zapierdala. Carrefour ogłosił promocję na krzesła składane, które zostały z lata. Przynajmniej tak mówią bilbordy, przy Broniewskiego”.

Czas wszystko zmienia – jego widocznymi wskazówkami są zmiany pór roku i sezonowe zmiany w życiu ludzi. To on zmienia życie pojedynczych bohaterów (w zimie szukają pracy, dachu nad głową wkładki do zupy, w lecie są mniej wymagający – wystarczy wino i ławka w parku), relacje między nimi ewoluują, kończą się, rozpadają. Ale także czas zmienia ich środowisko – osiedle przekształca się – stare budynki podupadają coraz widoczniej, są rozbierane; wszystko się zmienia i wszystko zmierza w jednym kierunku:

„Ruch jednostronny. Płatne parkingi. Sady się kurczą w przeciwieństwie do słońca i ostatniego stadium życia jeziora. Powązki wciągają zieleń. Przywołują z oddali”.

Wszystko podlega atrofii, życie ma nieuleczalną skłonność do zamierania. Zagładzie ulegają pojedyncze istnienia, pojedyncze historie, pojedyncze osiedla i miasta. Kurczą się sady, wysychające jezioro. I tylko słońce pęcznieje, aż zmieni się w czerwonego olbrzyma i sprawi, że cały ludzki świat zmieni się w jeden wielki cmentarz powązkowski. Bez zieleni.

Paweł Brzeżek

(1) http://wyborcza.pl/1,75517,2011525.html#ixzz0oB0Wdr5X
(2) Tamże.

Podtytuł - cytat z piosenki T-love "Warszawa".
Foto: za zgodą autora ze strony http://syrenigrod.fotolog.pl/


* Recenzja pochodzi ze strony allarte.pl i jest opublikowana za zgodą autora:
http://www.allarte.pl/df723NDQ0Mg__0,mala-epopeja-zoliborska---o-wierszu-sady-zoliborskie-luisa.html

Noc Poetów po raz setny

Fotki: D. Sowa ;-)

Krajobraz po meblach live

Delta wsteczna

I

Brama została otwarta. Nie trzeba się troić, z obrony nici.
Wie o tym nawet najbardziej zapijaczony operator pogłębiarki toru wodnego.
Tutaj sztorm zmienia wszystko. Świna ucieka przed morzem rozlewając
ziarenka, które toczą się wolno po dnie.

Gdyby tak można było cokolwiek zbudować uciekając przed sobą.

II

Ocieplenie. Coraz więcej wilgoci przedziera się i tworzy nurty o mniej lub bardziej regularnych korytach. Lądolód się kurczy. Oddala północ.
Bliżej nam na południe.

III

Przybywa brudów i bruzd. Formują się ozy, moreny, pagórki.
Wokół nich oczka malutkich wysp.

IV

Moja – twoja
Przód – tył
Transgresja – regresja

Morze ma głos.
Może to coś zmieni.

V

Kiedy się wdziera, przynosi straty jak każdy intruz.
Rozrywa. Strzępi. Niszczy.
„Odnawia oblicze ziemi”.

VI

Księżyce. Wały. Bagietki. Brzuchate zarośla w okolicach plaż.
I te pozbawione szat jak plaże dla naturystów. Wydmy.

VII

Kościół na martwym klifie. Pasywne modlitwy. Rozmowy z ptactwem na temat symboliki ryby. Zbieranie muszelek ślimaków. Pokrzyw na obiad.


VIII

Pokłady wapnia się wyczerpały. Kopalnię wypełnia woda.
Zieleń lasu, błękit nieba oraz reakcje podwodne, powodują turkusową barwę lustra akwenu.

IX

Ciasnym głębokim torem tłoczą się statki. Północ-południe-znów północ.
Szczecin-Bałtyk-stocznia-latarnia morska. Do portu.

X

Szarymi szlakami wędrują mrówki: wschód-zachód-wschód.
Niosą materiały na budowę gniazda. Niektóre wybierają wolność.

XI

Falochrony nie chronią brzegu. Morze daje i odbiera. Woda się poniewiera.

XII

Bursztynek. Kamyczek. Bryza. Masaż błotny. Przemijają przemiany.
Wędrują ludy. Konik morski odciska swój kształt w kamieniu.
Prawo nigdy nie działa wstecz.

Nowy film

Dwa wiersze dla Wojciecha Siemiona

Pierwszy. Napisany na podstawie książki "Czytanie Białoszewskiego", napisanej przez Pana Wojciecha.

Jest tam taka anegdota dotycząca rozmów i sytuacji związanych z pogrzebem Mirona Białoszewskiego.

A też książkę otrzymałem na Mironaliach, których dobrym duchem był Wojciech Siemion.

Pogrzeb Białoszewskiego

No, wreszcie!

Żadnych ubrań,
szczoteczek, pantofli.

I przestań już płakać.
Na tę chwilę czekałem.

Nie obchodzą mnie listy,
odczyty, ani treść słowników,
które trzeba będzie napisać.

Tylko te kwiaty są ważne.

Drugi. Napisany także na podstawie informacji z książki, ale już zupełnie innego autora.

Czytałem go na jednym z konkursów w Łomiankach. Cały wieczór poświęcony był życiu i twórczości Jarosława Iwaszkiewicza. Wojciech Siemion był wtedy gościem specjalnym. Czytał utwory Iwaszkiewicza, ale także poświęcone i zainspirowane życiem i śmiercią Karola Szymanowskiego. Mój wiersz został zupełnie pominięty przez jurorów. Natomiast zaraz po ogłoszeniu werdyktu podszedł do mnie Wojciech Siemion i spytał czy mógłby ode mnie otrzymać mój wiersz, miałby do kolekcji. Oczywiście podpisałem, ofiarowałem, uścisnąłem dłoń i pożegnaliśmy się.

Pogrzeb Szymanowskiego

Stukot kół składa się w akord:
Lozanna - Berlin - Warszawa - Kraków.

W stolicy - nieudana akcja przemiany serca
w kamień. Na ulicach tłum.

Grają wieże Św. Krzyża, balkony
Opery i Filharmonii.

Po latach spłonęło serce - schowane
w urnie, jak nieposkładane dźwięki,
rezonujące ślimaki i schody na Skałce.

Tymoszówka już blisko.

 
Niedługo będzie pogrzeb Wojciecha Siemiona.

Wędrowanie z Jakubem

park morskie oko


pamiętam, gdy w piątek przed wielkanocą
schodziliśmy w dół. na sucho i po omacku
szukaliśmy w głowach tytułów piosenek

steviego wondera. nie bardzo nam szło.
pamięć taplała się w pianie. dopiero jeziorko
mrugnęło świeżością i młodym wiekiem

zdarzeń pomiędzy regeneracją a rezurekcją;
rozmów o tanich kotletach; pytań – dokąd
zmierzamy bez znajomości zagranych nut.

Negatyw Magdy Gałkowskiej

ucieczki z konfesjonału do boga małych chłopców,
świata ukrytej broni, zapachu śmierci i prochu
spalającego go w błysku flesza.

i te na dłuższą metę, kiedy schowany

za obiektywem aparatu naciskał migawkę jak spust.

świat trzeba unieruchomić, bo tylko tak

można spojrzeć mu w oczy,

rozszerzone do bólu z przerażenia jak oczy Ewy,
bo nikt nie chce zostać preparatem,

anonimową odbitką z negatywu.

wciąż bywa milczącym świadkiem cudzego życia,

które podpatruje i którego nie rozumie,
bo straszne jest to, że trzeba dotykać ludzi,
więc lepiej milczeć o zostawionych śladach.

MG

(wiersz autorstwa M. Gałkowskiej)

natomiast fotki pochodzą z mojej dzisiejszej wycieczki nad Wisłę)

Poddasze Literackie z Elżbietą Lipińską

Więcej o Elżbiecie Lipińskiej

Cichosza

http://www.youtube.com/watch?v=hhDPFPG8H7g

Pisanki

Mała wróżka

Mała wróżka, mówili szeptem do siebie.
Pokazywali palcami, opowiadali żonom
przed snem, mężom w czasie obiadu i
matkom, braciom, siostrom, kolesiom.

To określenie do niej pasowało.
Niska, korpulentny kształt, czarne włosy
i ten pyzaty nosek, jak u świnki Piggy.

Podobno, kiedy miała cztery lata,
podała ojcu sześć cyfr, które później
wylosowała maszyna. Mała wróżka –
- powiedział czytając kupon i patrząc na
każdą z wylosowanych piłeczek.

Wróżby wróżbami, kto chce, niechaj w plotki wierzy.

Te wszystkie szepty, pełen zazdrości wzrok,
opowiadane innym historie. Ta zawiść.

Kto by pomyślał, że właśnie ona jest najlepszym
w kraju sprzedawcą ubezpieczeń? Że podpisuje
miesięcznie tyle kontraktów, ile najlepsi agenci
przez cały rok nie dają rady. A niby taka mała!

Mała i cwana. Do tego wróżka. Bo kiedy siedzi
w tym swoim salonie. Rozkłada karty, horoskopy, fusy
i co tam jeszcze – kiedy mówi o tych nieszczęściach,
co w przyszłym tygodniu, albo za rok – zadaje
jedno proste pytanie.

A jednak działa.

Bert Stern fotografuje MM po raz ostatni

Jakaś ty piękna! - Naprawdę?
Jak ładnie to powiedziałeś!

Czas nie jest ważny – znajdziemy go
tyle ile nam będzie potrzeba.

A potem się skończy.

Nie chciałabym tylko by szrama
po operacji była widoczna.

Nie była.


(źródło zdjęcia: www.bertstern.com)

Zasłyszane - touch and go

No i cóż, moja droga, życie nie łechta cię
tak jak byś tego chciała. Masz teraz 30 lat.
Jedyne, co możesz powiedzieć o sobie
zawiera się w zdaniu – obsługiwałam Kulczyka.

Prawie jak nowa wersja „Obsługiwałem angielskiego króla”
Hrabala. Ale, ale! Cóż to właściwie znaczy –
obsługiwałam Kulczyka? Podawałam lunch, zmywałam
podłogę, zmieniałam zastawę, robiłam loda,
czy wystawiałam fakturę na firmę żony?
To może nie jest tak bardzo istotne w chwili,
gdy działa magia nazwiska. Cisza i łał!
Szacun, panienko Edith!

Gustujesz w kuchni śródziemnomorskiej, owocach
morza, czerwonym winie i czosnku. Kochasz opowiadać
o swoich podróżach na południe Europy, szczególnie do Włoch –
swoją drogą, widziałaś ostatnią reklamę pepsi?

Uwielbiasz pierwszą płytę Ani Dąbrowskiej,
szczególnie piosenkę „Charlie Charlie”.
Ty nigdy byś nie dała się nabrać żadnemu Charliemu.
Nie w taki sposób.

Po cichu marzysz o sławie i całowaniu lasek na scenie.
Zapewne gdybyś wydała swój pamiętniczek, mogłabyś
liczyć na spore tantiemy. Może nawet byłby to bestseller.
Donna Edith – wyznania suki. Tak to byłby świetny PR
dla pamiętniczka. Ale jesteś na to za głupia.
Dlatego jedyne, co możesz powiedzieć o sobie
zawiera się raptem w dwóch słowach.

"Prawy brzeg" po raz drugi

Zasłyszane - ta noc będzie długa...

Ta noc będzie długa, pomyślał, gdy wrócił do domu. Gdzieś w zakamarkach wyobraźni spodziewał się, że taki moment kiedyś nadejdzie, że będzie trzeba podołać. Ale „kiedyś” brzmi prawie jak „nigdy”. Jest chwilą przesuniętą w czasie, owiniętą szczelnie rulonem niedostępności. Jest jak prawdopodobieństwo trafienia szóstki przy kumulacji „dużego lotka”. Nie przypuszczał, że „kiedyś” może oznaczać dzwonek do drzwi akurat dziś.

Na pierwszy rzut oka jest do niego podobny, chociaż zmasakrowana twarz i oczy wyłaniające się z czaszki nie pozwalają, na jednoznaczną ocenę. Gdyby zdjąć z niego ubranie, można by jeszcze spróbować po ogólnym wyglądzie sylwetki, ale na śniegu, pod okiem gapiów to niestosowne. Może ma jakiś znak szczególny? – spytał policjant. Tak, sztuczne zęby, górna i dolna szczęka. Zatem to nie może być on. Trzeba zapisać, że identyfikacja okazała się negatywna.

„Kiedyś” ponownie zwinięto w rulon, zalakowano. Niech sobie siedzi głęboko i nie rozwija więcej. Co za ulga. Tylko zasnąć nie można. Woła się matkę na pomoc i jest się bezradnym jak dziecko, którego nikt nie chce przytulić. Do tego niepewność. Rano zbudził go dzwonek do drzwi. Przyszedł, więc teraz ma pewność, że to nie on.

Poddasze literackie - Joanna Lech

Kowboje miłości - relacja

Kowboje miłości

Sweet dreams

Aleksandrze Zbierskiej


Znowu noc. Tym razem bez czołgów i krów.
Bez zabytkowej szafy, bezludnych ścieżek
i portretu pradziadka.

Możemy pójść dalej; Albo lepiej odjechać.
Pan maszynista zwykł puszczać z dymem
niepodjęte decyzje jednym spojrzeniem.
Rozgniatać.

Wisła, takiej siły nie miała nigdy; Choć
gdyby zechciała, potrafiłaby uruchomić
niejedno koło.

Mógłbym wtedy zamieszkać w młynie;
Zostać młynarzem. Wypiekać chleb.
Doić bydło. I głośno chrapać.

Kręcimy

to bardzo proste

wolność jest dużo starsza od nas wszystkich
tu zgromadzonych. rozlała się po bezpiecznych
placach, jak przykładowo, ten przy piotrkowskiej.

pokój bywa jedynie miejscem, czasami domem.
niechby nawet na kilka godzin, ale zawsze.

pamiętasz? teatr, legiony, piotrkowska i
dworzec fabryczny. chciało się wtedy żyć.
dziś, nawet nie używam pościeli –
okrywam się każdym wspomnieniem.

tanie buty miękną wobec odwilży i sopli
lecących swobodnie z dachów. no i cóż?
pokój 109 na ulicy legionów. niedaleko wolność.
może jednak się skusisz?

Zapraszamy na Pragę

Zasłyszane - Lahul

I

I chciałoby się powiedzieć, że się zaczęło od liny. Zabaw z nią, ćwiczeń i wprawek - to nie byłaby prawda. Na początku były słowa (bo słowa są początkiem wszystkiego). Potok słów. Opowieści, wrażenia, opinie. Dopiero później szukanie nazw, map, szczytów i miejsc, które wciąż wirowały w głowie. Śniły się, jak mogą śnić się jedynie marzenia.

II

Tak słucham tego wszystkiego. Podpatruję i szukam miejsc, o których się mówi. Mam dobrą pamięć i słuch. I jeśli Bóg jest rzeczywiście, tam musi mieć swoje miejsce. Przecież nie w niebie.

III

Jest późny Gierek. Źle nie jest, ale nikt nie spodziewa się żadnych zmian. Zwłaszcza tutaj. Oglądam swoje odbicie na elewacji ze szkła. Tylko ja, wiadro, myjka i lina, która mnie podtrzymuje. Ciągle patrzę na swoje odbicie. Znam każdy gest.

IV

Zaliczam i zliczam kolejne kominy, pomagam oddychać. Z jednej strony przypomina to rodzaj nadziemnego górnictwa (pod warunkiem, że takie istnieje), z drugiej - pomieszanie prac kominiarskich z działaniami świętego przynoszącego prezenty.

V

Długa lina, chłodny wiatr. Wielka fajka wciąż dymi. I jeszcze tutaj, choć w głowie szumią modlitewne młynki, łopoczą wstążki. Modlitwy na wietrze.

VI

Gdzie jest tam? Tam, gdzie bym chciał, by nie być tu?
Młynkować, szeptać i słuchać. I słuchać.

VII

Poduszki, poduszki. Na nich rosiczki, ziółka i stopy. Spojrzenia w kierunku łaty.
Zapisz co widzi twój teodolit. Wynurz się z błota pomiędzy palcami.

VIII

Wklejony w ścianę sklejam kawałki płyt. W ten sposób odstraszam zimę. Przenoszę ciepło na drugą stronę. Odklejam się. Zjeżdżam i wlepiam w noc.


IX

Świeci księżyc i pylą gwiazdy. Zdmuchujemy z siebie nawzajem ten kurz. Ciemna wilgoć przed nami. W nocy wszystkie sadzawki są czarne.

Zasłyszane - Kłodzko

I

Już nie ma Norberta, jest Kuba. Nie ma mamy i taty. Jest Norbert.
Pracy nie ma. Jest dom dla małych. Nie ma poduszki, ani bobasa.
Jest praca w szwalni. Są góry i Kłodzko i dom jest.

II

Jest gitara. Perkusji nie ma. Nie ma taty. Jest mama. Mam pięć lat.
Nie ma Norberta. Jest Kuba. Nie ma bobasa. Taty nie ma.

III

Są oczy i dołki pod nimi, kiedy się śmieję. Dużo mówię. Mówimy dużo
i śmieją się oczy. Długo. Jesteśmy sami i wino jest. Nikt nie jest bez winy.
Nikt nie jest święty.

IV

Nie ma dobrych i złych. Wszystko jest trochę kwaśne i trochę słodkie. Czasem gorzkie.
A czasem i gorzkie i słodkie. Czekolada z dodatkiem chili - śmieszne i straszne. Nie ma bobasa. Jest Opole. Jest mama. Jest tata i brat. Jest Kuba.

V

Więcej mówię niż myślę. Kłodzko. Dużo pytam i myślę. I dzwonię. I słyszę.
I pytam. Myślę dużo i długo. On wie, że to wyjątkowe spotkanie. Ona mówi więcej niż ja. Jest Kuba. Jest Norbert. Nie ma Kuby - jest Norbert. Nie ma Kuby. Nie ma Norberta.

VI

Jest mąż i wie. Nie ma Norberta. Jest Opole i brat. Jest Mama i tata.
Nie ma Norberta. Jest tylko muzyka. Zdjęć nie ma. Nie ma bobasa. Jest gitara.
Perkusji nie będzie. Nie ma Norberta.

VII

Jest Kuba i dołki, kiedy się śmieje. Jest Magda i Rafał. Nie mam bobasa. Nie ma Norberta. Jest tylko gitara. Perkusji nie ma. Nie ma taty. Nie ma taty. Jest mama - jest mama, siostra i brat. Nikt nie jest święty. Nie ma dobra. Zła nie ma.

Zasłyszane - historia pierwsza

I

Musiałem nauczyć się bić. Nie dla samej przyjemności bicia, lecz z konieczności. By nie być bitym. Urodzenie w pracowni malarskiej nadaje pewną wrażliwość, wskazuje kierunek.

II

Przedmieścia hartują. Na słabe kości działają lepiej niż wapń w kapsułkach do rozpuszczania. Pod warunkiem, że umiesz tu żyć. Nie łamiesz się. Nie dajesz złamać.

III

Wygnanie. Trzeba jeść. Bić się by jeść i nie dać pobić. Gaugazi są twardzi. Jestem zahartowany.

IV

Warszawa. Tutaj ciągle trwa wojna. Walka za walką. Choć mały jestem, to w kaszę nie daję dmuchać. Kasza jest moja. Moje podwórko. Mój świat.

V

Cholerne lata siedemdziesiąte. Wszystko na kartki. I żeby mieć coś trzeba mieć kartki na wszystko. Trzeba się bić. Nie trzeba się bać.

VI

Mam żonę, dziecko i pół etatu. Zatem należy się pół przydziału na kartki. Połowa wszystkiego. Na trzy osoby.

VII

Trzeba bić się by żyć. Nie dla siebie, lecz dla nich. Trzeba się zrzeszać. Wyjechać.

VIII

Tam też nie jest lekko. Latynosi chcą zabić. Na szczęście znam dobrze hiszpański. Więc bić się rozumem trzeba. I wygrać.

IX

Bić się o żonę. O zwyczajną kobietę byłoby bez sensu. Więc bić się o wspólne życie. Dom dziecko i psa.

X

Bić się o godną starość, mimo iż system emerytalny nie zna pojęcia godności. Dlatego bić się już nie mam siły. Nie z nimi. Bezradność petenta. Urząd, to największy despota jakiego znam.

XI

Wypisać się nie jest łatwo. Obrażają się, dziwią i nie chcą wypuścić. Dają spokój. Tylko ja jeden wiem ile to trwało.

XII

Niewiedza. Zdarza się wszędzie. Najgorsza jest anonimowa i ta w internecie. Czasami walczę. Częściej olewam.

Rozpoczynamy ULart na Inżynierskiej i przenosimy tam całe Poddasze Literackie DK Praga, może Łomianki nam wybaczą;-))))

Rusza Warszawska Jesień Poezji

MARATON POEZJI PRZERÓŻNEJ

Manifestacje poetyckie po raz piąty

Cesaria Evora

Co tam? (na wyspie Sã Nicolau)


Jak odnaleźć kierunek mam
Jak odnaleźć kierunek mam
Dalekiego tak Sã Tomé

Jak odnaleźć kierunek mam
Jak odnaleźć kierunek mam
Dalekiego tak Sã Tomé

Co tam?
Co tam?
Co tam?
Na wyspie Sã Nicolau

I odpowiem na zawołanie
Zapomnę cię ...jeśli chcesz
Ale tylko na jakiś czas

I odpowiem na zawołanie
Zapomnę cię jeśli chcesz
Ale tylko na jakiś czas

Co tam
Co tam
Co tam
Na wyspie Sã Nicolau

Cesaria Evora
Sodade
Tłum. Paweł Łęczuk





http://www.youtube.com/watchv=NbY7DBLw010&eurl=http://www.tekstowo.pl/piosenka,cesaria_evora,sodade.html&feature=player_embedded

Zawsze go uwielbiałem

(fot. AKPA)

14 lipca w wieku 75 lat zmarł w Warszawie polski aktor i reżyser Zbigniew Zapasiewicz - poinformował portal e-teatr.pl.

Imre Nagy - musiałem umrzeć wolny

http://www.polskieradio.pl/historia/artykul.aspx?id=59772

Czas się lilaczy - imieninowy wieczór autorski

1958-2009

Mironalia

http://www.fundacjasztukazycia.eu/

Jarek Janowski-Smolińsli w Jazz Pubie

Jazz Pub w prasie

(© Dawid Parus/POLSKA)

Klubowe Powiśle walczy z uprzedzeniami sąsiadów

Agata Kowalczyk

Połowa komitetu domowego spółdzielni "Powiśle" ostentacyjnie opuściła wczoraj obrady. Wszystko przez to, że właścicielka pobliskiego Jazz Pubu przyszła bronić swojego lokalu z grupą 10 bywalców.
Zarząd spółdzielni zdecydował kilka tygodni temu, że Jazz Pub ma w sierpniu zniknąć z Powiśla. Jego członkowie powołują się na skargi mieszkańców, którzy mają dość hałasów. Tymczasem klubowe Powiśle rośnie w siłę: w lipcu w okrąglaku po dawnych kasach Dworca Powiśle otwarty zostanie kolejny lokal. - To wtargnięcie, a decyzja w sprawie tego lokalu już zapadła! - denerwowali się starsi mieszkańcy, opuszczając salę, w której spotkali się wczoraj przedstawiciele komitetu domowego i obrońcy Jazz Pubu. Część mieszkańców nie chciała rozmawiać z panią Wisławą Chmielewską, która w 1995 roku zamieniła centralę rybną pod mostem Poniatowskiego w Jazz Pub. Lokal stał się miejscem kultowym, choć w swojej historii miewał lepsze i gorsze momenty. Gorzej było wtedy, gdy zachodzili tu na piwko okoliczni dresiarze. Dziś spotykają się tu poeci, tłumacze, muzycy, aspirujący i utytułowani pisarze oraz młodzi mieszkańcy Powiśla. - Zaczęłam segregować gości. Wchodzą ci, którzy mają karty klubowe - mówi pani Wisława. To nie przekonuje mieszkańców kamienic sąsiadujących z klubem. Ich stanowisko tłumaczyły cztery osoby, które zdecydowały się zostać na obradach. Sąsiadom pubu przeszkadzają hałasy, pijaństwo w parku i ekscesy na placu zabaw. - Przecież to nie my. W parku siedzą ludzie, którzy od rana piją tam alkohol. Nie chodzimy też na plac zabaw - oburzał się Piotr, urzędnik i stały klient Jazz Pubu. Skłonna do rozmów część komitetu przyznaje, że bywalcom lokalu dostaje się za całe zło okolicy. Pani Wisia wie, że niektórym starszym paniom z sąsiedztwa nie podoba się jej ekstrawagancka fryzura i krótkie spódniczki. - Kiedyś usłyszałam, że tu spotykają się prostytutki - wzdycha właścicielka i miłośniczka sztuki. Szkoda, że część mieszkańców wyszła, bo bywalcy Jazz Pubu mieli im wiele do zaoferowania. - Nie podcinajcie nam skrzydeł. Mamy ogromny potencjał, możemy wspólnie zrobić coś dla naszej społeczności - spokojnie tłumaczyła Monika Błaszczak, bywalczyni pubu i psycholog. Chciałaby, żeby lokal otworzył się na mieszkańców, a oni chcieli tu przychodzić. Na wczorajszym spotkaniu ustalono, że trzeba zaprosić uprzedzonych mieszkańców na wieczorek poetycki. - Może pokochają to miejsce, tak jak my - mówi pani Wisia. Sąsiedzi pubu jednak otwarcie mówią, że chcieliby, żeby powstała tu pasmanteria lub otwarty dla mieszkańców lokal bez alkoholu. - Wtedy rzeczywiście pójdziemy do tego parku - śmieje się Piotr. Stanęło na tym, że pani Wisława ma porozmawiać w przyszłym tygodniu z zarządem, który podpisał wymówienie najmu. Wspólnie z mieszkańcami chce też napisać petycję o instalację monitoringu w okolicy parku i placu zabaw. Jarosław Janowski-Smoliński, pisarz i satyryk, ma przedstawić program spotkań i imprez, na które JazzPub zaprosi sąsiadów. Mają w nim się znaleźć także atrakcje dla najmłodszych. Smoliński, który w pubie zorganizował redakcję niszowego "Notatnika satyrycznego", jest sceptyczny. - Obawiam się, że nasze przyjście na spotkanie w spółdzielni było raczej symboliczne. Jeśli kilku mieszkańcom przeszkadza ten pub, to chyba będzie przeszkadzać wszystko - mówi, ale ma zamiar spróbować. Tym bardziej że pub przy ul. 3 Maja jako jedyny w Warszawie klimatem przypomina mu krakowskie knajpy. Jeśli model współpracy z mieszkańcami się nie sprawdzi, Jazz Pub zniknie. Problemy może mieć także klubokawiarnia przy Dworcu Powiśle. Remont starego okrąglaka trwa. - Jesteśmy na finiszu- zapewnia Bartek Kraciuk, jeden z właścicieli. W byłej dworcowej kasie już w lipcu ma powstać lokal "z wódką i kulturą". Czy to spodoba się mieszkańcom? - Powiśle to przecież wymarzone miejsce dla zagłębia klubowego, bo leży na styku artystycznej Pragi i snobistycznego Śródmieścia - przekonuje Paweł, student filozofii i bywalec klubów przy ul. Dobrej, które w najbliższym czasie też czeka wyprowadzka. Tym razem nie chodzi jednak o spokój sąsiadów, a o plany dewelopera. Zarząd spółdzielni zdecydował kilka tygodni temu, że Jazz Pub ma w sierpniu zniknąć z Powiśla. Jego członkowie powołują się na skargi mieszkańców, którzy mają dość hałasów. Tymczasem klubowe Powiśle rośnie w siłę: w lipcu w okrąglaku po dawnych kasach Dworca Powiśle otwarty zostanie kolejny lokal. - To wtargnięcie, a decyzja w sprawie tego lokalu już zapadła! - denerwowali się starsi mieszkańcy, opuszczając salę, w której spotkali się wczoraj przedstawiciele komitetu domowego i obrońcy Jazz Pubu. Część mieszkańców nie chciała rozmawiać z panią Wisławą Chmielewską, która w 1995 roku zamieniła centralę rybną pod mostem Poniatowskiego w Jazz Pub. Lokal stał się miejscem kultowym, choć w swojej historii miewał lepsze i gorsze momenty. Gorzej było wtedy, gdy zachodzili tu na piwko okoliczni dresiarze. Dziś spotykają się tu poeci, tłumacze, muzycy, aspirujący i utytułowani pisarze oraz młodzi mieszkańcy Powiśla. - Zaczęłam segregować gości. Wchodzą ci, którzy mają karty klubowe - mówi pani Wisława. To nie przekonuje mieszkańców kamienic sąsiadujących z klubem. Ich stanowisko tłumaczyły cztery osoby, które zdecydowały się zostać na obradach. Sąsiadom pubu przeszkadzają hałasy, pijaństwo w parku i ekscesy na placu zabaw. - Przecież to nie my. W parku siedzą ludzie, którzy od rana piją tam alkohol. Nie chodzimy też na plac zabaw - oburzał się Piotr, urzędnik i stały klient Jazz Pubu. Skłonna do rozmów część komitetu przyznaje, że bywalcom lokalu dostaje się za całe zło okolicy. Pani Wisia wie, że niektórym starszym paniom z sąsiedztwa nie podoba się jej ekstrawagancka fryzura i krótkie spódniczki. - Kiedyś usłyszałam, że tu spotykają się prostytutki - wzdycha właścicielka i miłośniczka sztuki. Szkoda, że część mieszkańców wyszła, bo bywalcy Jazz Pubu mieli im wiele do zaoferowania. - Nie podcinajcie nam skrzydeł. Mamy ogromny potencjał, możemy wspólnie zrobić coś dla naszej społeczności - spokojnie tłumaczyła Monika Błaszczak, bywalczyni pubu i psycholog. Chciałaby, żeby lokal otworzył się na mieszkańców, a oni chcieli tu przychodzić. Na wczorajszym spotkaniu ustalono, że trzeba zaprosić uprzedzonych mieszkańców na wieczorek poetycki. - Może pokochają to miejsce, tak jak my - mówi pani Wisia. Sąsiedzi pubu jednak otwarcie mówią, że chcieliby, żeby powstała tu pasmanteria lub otwarty dla mieszkańców lokal bez alkoholu. - Wtedy rzeczywiście pójdziemy do tego parku - śmieje się Piotr. Stanęło na tym, że pani Wisława ma porozmawiać w przyszłym tygodniu z zarządem, który podpisał wymówienie najmu. Wspólnie z mieszkańcami chce też napisać petycję o instalację monitoringu w okolicy parku i placu zabaw. Jarosław Janowski-Smoliński, pisarz i satyryk, ma przedstawić program spotkań i imprez, na które JazzPub zaprosi sąsiadów. Mają w nim się znaleźć także atrakcje dla najmłodszych. Smoliński, który w pubie zorganizował redakcję niszowego "Notatnika satyrycznego", jest sceptyczny. - Obawiam się, że nasze przyjście na spotkanie w spółdzielni było raczej symboliczne. Jeśli kilku mieszkańcom przeszkadza ten pub, to chyba będzie przeszkadzać wszystko - mówi, ale ma zamiar spróbować. Tym bardziej że pub przy ul. 3 Maja jako jedyny w Warszawie klimatem przypomina mu krakowskie knajpy. Jeśli model współpracy z mieszkańcami się nie sprawdzi, Jazz Pub zniknie. Problemy może mieć także klubokawiarnia przy Dworcu Powiśle. Remont starego okrąglaka trwa. - Jesteśmy na finiszu- zapewnia Bartek Kraciuk, jeden z właścicieli. W byłej dworcowej kasie już w lipcu ma powstać lokal "z wódką i kulturą". Czy to spodoba się mieszkańcom? - Powiśle to przecież wymarzone miejsce dla zagłębia klubowego, bo leży na styku artystycznej Pragi i snobistycznego Śródmieścia - przekonuje Paweł, student filozofii i bywalec klubów przy ul. Dobrej, które w najbliższym czasie też czeka wyprowadzka. Tym razem nie chodzi jednak o spokój sąsiadów, a o plany dewelopera.


http://polskatimes.pl/warszawa/130881,klubowe-powisle-walczy-z-uprzedzeniami-sasiadow,id,t.html#material_1


Zamkną Jazz Pub?
Natalia Bet 16-06-2009, ostatnia aktualizacja 17-06-2009 22:13
Spółdzielnia Powiśle wymówiła niespodziewanie lokal Jazz Pubowi. – To miejsce łączy dwa brzegi Wisły – uważają obrońcy klubu.

Lokal przy al. 3 Maja zasłynął jako azyl środowisk artystycznych. Organizowane tu wieczory poezji cieszą się uznaniem gości. W tej chwili nie wiadomo, jaka instytucja ma zastąpić pub. Nowym najemcą ma zostać zwycięzca przetargu.
– Wiadomość spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Trzynaście lat prowadzę to miejsce. Jest jak mój drugi dom – mówi Wisława Chmielewska, szefowa Jazz Pubu.
Umówione wczoraj spotkanie z władzami spółdzielni, na temat przyszłości klubu, nie doszło do skutku. Mimo że urzędnicy przyszli – na widok dziennikarzy i fotoreporterów opuścili lokal. Stali bywalcy klubu rozpaczają. – Często po pracy przychodzę tu z komputerem i piszę swoje teksty.
Spotykają się tu ludzie z całej Warszawy i z Pragi, i z Jelonek – mówi poeta Krzysztof Bąk, laureat Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy książkowy debiut poetycki roku. – Tu zrodziła się idea ogólnopolskiego pisma literackiego „Notatnik Satyryczny“.
Mamy też pomysły na ożywienie Powiśla. Od kilku miesięcy pracujemy nad zorganizowaniem obchodów stulecia mostu Poniatowskiego – tłumaczy Jarosław Janowski, na co dzień prowadzący pracownię kabaretową w Domu Kultury Praga.
Sympatycy klubu nie zamierzają się poddać. – Przygotujemy wieczór poetycki, na który zaprosimy władze spółdzielni. Zaplanujemy cykl imprez dla mieszkańców – wymienia Monika Błaszczak, psycholog. – Nie poddamy się tak łatwo – zapowiada.
Okoliczni mieszkańcy, z którymi rozmawiało „ŻW”, poparliby starania o utrzymanie pubu, gdyby jego gospodarze zadeklarowali działalność na rzecz lokalnej społeczności. – Na przykład raz w tygodniu można organizować spotkania dla dzieci – proponuje Waldemar Sadura.

http://www.zw.com.pl/artykul/1,373017.html

Palindromy na Poddaszu

Międzyborów

Zasady uczestnictwa:
1. W czasie Turnieju każdy autor prezentuje osobiście jeden wiersz swojego autorstwa niepublikowany do tej pory w czasopismach i książkach.
2. Każdy startujący ma w trakcie Turnieju wydruk swojego wiersza.
3. Wiersz nie powinien przekraczać jednej strony a 4 (do 30-40 wersów).
4. Wiersze mogą dotyczyć dowolnej tematyki, muszą być napisane w języku polskim.
5. W Turnieju mogą brać udział zarówno poeci nie zrzeszeni jak i członkowie związków twórczych jak ZLP i SPP.
6. Turniej odbywa się w dwóch kategoriach:
- kategoria otwarta dla wszystkich
- gimnazjaliści
7. W X Otwartym Turnieju Jednego Wiersza w Międzyborowie przyznane będą następujące nagrody:
I nagroda – 500 zł
II nagroda – 300 zł
III nagroda – 200 zł
wyróżnienia – po 100 zł
W kategorii gimnazjalistów przyznane zostaną nagrody książkowe i dyplomy, gimnazjaliści biorą automatycznie udział i w Otwartym Turnieju. Jury zastrzega sobie możliwość innego podziału nagród, ale suma minimum 1200 zł zostanie zachowana. Nagrodzone utwory będą opublikowane w prasie literackiej i lokalnej.
Ziemowit Skibiński (1945 – 2006)

Pisarz, poeta, krytyk literacki, wykładowca akademicki, członek Związku Literatów Polskich, a potem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Współtwórca życia literackiego środkowej Polski m.in. Żyrardowa, Skierniewic, Łowicza, Sieradza, Zduńskiej Woli, Poddębic, Łodzi.
Ziemowit Skibiński urodził się 16 stycznia 1945 roku
w Poddębicach. Studiował na Uniwersytecie Łódzkim na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, po studiach pracował m.in. w Międzywydziałowym Studium Nauk Politycznych Uniwersytetu Łódzkiego. W 1975 roku za krytykowanie socjalizmu i PRL został zawieszony w czynnościach, a w 1978 roku wyrzucony z uniwersytetu. Po interwencjach Związku Literatów Polskich w 1980 roku został zatrudniony w Zakładzie Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa w Łodzi. W 1979 roku obronił doktorat. Od 1994 roku pracował w Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. Przeprowadził się do Dąbrowy Zduńskiej koło Łowicza. Prowadził zajęcia z filologii polskiej, analizy dzieła literackiego.
Pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił mu pracę naukową i pedagogiczną.
Doktor Ziemowit Skibiński po ciężkiej chorobie zmarł 10 lutego 2006 roku, został pochowany w rodzinnych Poddębicach koło Łodzi.
Prasowy debiut poetycki Ziemowit Skibiński miał w 1958 roku, debiut książkowy zaś w 1965 roku. Jego najbardziej znaną książką jest zapis rozmowy-rzeki z bardzo znanym i cenionym pisarzem Zygmuntem Kubiakiem. Książka nosiła tytuł „Zwierciadło Śródziemnomorza” i była niezwykłym zapisem rozmowy dwóch erudytów, autorytetów i humanistów.
Liczni autorzy z Żyrardowa, Międzyborowa mieli możliwość kontaktować się z dr. Ziemowitem Skibińskim w latach 1997 – 2006.
Od 2006 roku, za zgodą rodziny zmarłego poety, Turniej Jednego Wiersza „Srebrna Szyszka” Międzyborowie przyjął za patrona Ziemowita Skibińskiego.

Związek Literatów Polskich
Ogólnopolski Klub Poetów
Wójt Gminy Jaktorów
Gimnazjum im. Karola Wojtyły
w Międzyborowie
Stowarzyszenie Przyjaciół Wydm Międzyborowskich


zapraszają na

Jubileuszową
X edycję
Otwartego Turnieju
Jednego Wiersza
im. Ziemowita Skibińskiego
„Srebrna Szyszka”
w Międzyborowie

Turniej odbędzie się
30 maja (sobota) 2009 roku
o godzinie 12.00
w auli
Gimnazjum w Międzyborowie

adres: Międzyborów, ul. Staszica 5
046 855 54 05
e-mail: jerzy.jankowski@vp.pl
Otwarty Turniej
Jednego Wiersza „Srebrna Szyszka”
narodził się w Międzyborowie
w 2000 roku.

Jego pomysłodawcą i organizatorem jest poeta, dziennikarz, członek zarządu Oddziału Warszawskiego
Związku Literatów Polskich
Jerzy Jankowski, który zawodowo związany jest właśnie z Międzyborowem.
Od samego początku w jury Turnieju jest też poeta
z Żyrardowa Jerzy Paruszewski, a pozostałymi jurorami są autorzy mający tego dnia w Międzyborowie
swoje spotkania autorskie.
Przychylność wójta Macieja Śliwerskiego
i dyrektora szkoły Dariusza Grabowskiego powodują,
że już po raz dziesiąty mamy przyjemność zapraszać miłośników literatury na nasz Turniej.
Turniej rozrasta się, ostatnio bierze w nim udział około trzydziestu poetów z takich miejscowości jak
np. Żyrardów, Międzyborów, Warszawa, Skierniewice, Łowicz, Piastów, Łódź, a bywali także poeci z Lublina czy Krakowa. Mamy także
osobną kategorię „gimnazjaliści”,
aby młodzi autorzy mogli śmiało stawać
w szranki, gimnazjaliści biorą jednocześnie udział
w Turnieju Otwartym, gdzie I nagroda wynosi 500 zł.

Dojazd do Międzyborowa

Międzyborów to piękna miejscowość położona pomiędzy Grodziskiem Mazowieckim, a Żyrardowem
(3 km od Żyrardowa). Leży przy trasie kolejowej Warszawa-Skierniewice (jeden przystanek przed Żyrardowem, licząc od strony Warszawy), a także przy drodze 719 (Żyrardów – Warszawa). Gimnazjum jest położone ok. 10 minut pieszo od stacji kolejowej
w Międzyborowie. Jadąc samochodem od strony Warszawy, drogą Warszawa-Żyrardów, należy
na światłach w Międzyborowie skręcić w lewo. Gimnazjum jest położone ok. 200 m od skrzyżowania.

Dotychczasowi laureaci
Otwartego Turnieju Jednego Wiersza w Międzyborowie


I Turniej – rok 2000
I nagroda – Anna Wiraszka (Międzyborów)
II nagroda – Magdalena Orzechowska
(Międzyborów)
III nagroda – Magdalena Dziwisz
(Międzyborów)


II Turniej – rok 2001
I nagroda – Sebastian I. Racz (Żyrardów)
II nagroda – Monika Paradowska
(Skierniewice)
III nagroda – Zbigniew Majcher
(Skierniewice)


III Turniej – rok 2002
I nagroda – Anna Wiraszka (Międzyborów)
II nagroda – Magdalena Orzechowska
(Międzyborów)
III nagroda – Paweł Garnecki (Żyrardów)


IV Turniej – rok 2003
I nagroda – Zbigniew Mysłowiecki (Warszawa)
II nagroda – Emil Jastrzębski (Skierniewice)
Sebastian I. Racz (Lublin)
III nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)


V Turniej – rok 2004
I nagroda – Zbigniew Mysłowiecki (Warszawa)
II nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
Lena Marcinoska (Międzyborów)
III nagroda – Paweł Garnecki (Żyrardów)
Emil Jastrzębski (Skierniewice)

VI Turniej – rok 2005
I nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
Hanna Smuga (Warszawa)
III nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)


VII Turniej – rok 2006
I nagroda – Konrad Ciok (Skierniewice)
II nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)
III nagroda – Paulina Małecka (Międzyborów)
Ewa Kowalczyk (Żyrardów)


VIII Turniej - rok 2007
I nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)
II nagroda – Paulina Cysak (Łowicz)
III nagroda – Piotr Macierzyński (Łódź)


IX Turniej - rok 2008
I nagroda – Ewa Kowalczyk (Żyrardów)
II nagroda – Zuzanna Ogorzewska (Łódź)
III nagroda – Paweł Łęczuk (Warszawa)

--------------------------------------------------------------
Organizatorzy serdecznie zapraszają.
Jury turnieju w 2009 roku stanowią:
Marek Wawrzkiewicz (prezes Związku Literatów Polskich), Jerzy Paruszewski (OKP)
i Jerzy Jankowski (ZLP)

"Prawy brzeg" - roztrzygnięcie. Zaproszenie na finał.

Jury konkursu w składzie:

Andrzej Tchórzewski - przewodniczący
Paweł Łęczuk - sekretarz
Zbigniew Milewski
Maciej Woźniak

postanowiło przyznać:

I nagrodę w wysokości 1.200 PLN zestawowi wierszy opatrzonemu godłem "Strażak Sam" (Piotr Gajda z Tomaszowa Mazowieckiego)

II nagrodę w wysokości 800 PLN zestawowi wierszy opatrzonemu godłem "Dewon, Karbon, Perm" (Agnieszka Smołucha z Bolenia poczta Węgrzyce)

Dwie równorzędne III nagrody w wysokości po 500 PLN każda zestawom wierszy opatrzonym godłami: "Kwadratura rolmopsa" (Czesław Markiewicz z Zielonej Góry), oraz godłem "Swołocz" (Radosław Wiśniewski z Brzegu nad Odrą)

Jury przyznało także pięć równorzędnych wyróżnień - po 200 PLN zestawom wierszy opatrzonych godami:

- "Asap" (Paweł Podlipniak z Radomia)
- "Dwa słowa" (Karol Graczyk z Deszczna)
- "Kemir" (Mirosław Pisarkiewicz z Sieradza)
- "Kroton" (Teresa Radziewicz z Juchnowca)
- "Morfo" (Michał Nowak z Warszawy)

Zapraszamy na finał!

Gazeta Otwocka

Norwid w CBR

I OGÓLNOPOLSKI KONKURS POETYCKI: PRAWY BRZEG

REGULAMIN
I EDYCJI OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU POETYCKIEGO
PRAWY BRZEG

Gatunek: poezja
Termin: 15 maja 2009 roku
Należy wysłać: 3 wiersze w 4 egzemplarzach
Organizator: Dom Kultury Praga w Dzielnicy Praga Północ Miasta Stołecznego Warszawy,
Koordynator: Redakcja NOTATNIKA Satyrycznego,
Nagroda: nagrody finansowe o łącznej wartości 4 000 PLN
Autorzy: Uczestnicy konkursu

Opis:

Organizatorem konkursu jest Dom Kultury Praga w Dzielnicy Praga Północ m.st. Warszawy (dalej organizator).
Konkurs jest anonimowy i ma charakter otwarty.
Skierowany jest do autorów po debiucie jak i przed debiutem.
Warunkiem uczestnictwa jest nadesłanie zestawu trzech wierszy w czterech egzemplarzach.
Utwory nie mogą być wcześniej publikowane ani nagradzane w innych konkursach.
Wiersze muszą być podpisane godłem (pseudonimem). Takim samym godłem należy opatrzyć dołączoną do nich zaklejoną kopertę, zawierającą dane osobowe autora, adres, mail oraz telefon kontaktowy.

Oceny prac dokona profesjonalne jury, w skład którego wejdą poeci i krytycy literaccy.
Prace konkursowe należy nadsyłać do 15 maja 2009 roku włącznie
(decyduje data stempla pocztowego) na adres:

Dom Kultury Praga
ul. Dąbrowszczaków 2
03- 474 Warszawa
z dopiskiem: Konkurs poetycki PRAWY BRZEG

!!!Ze względu na anonimowy charakter konkursu nie należy przesyłać prac listem poleconym!!!

Organizator nie zwraca nadesłanych tekstów.
Organizator zastrzega sobie prawo do publikacji nagrodzonych i wyróżnionych wierszy oraz do cytowania tych utworów w mediach bez dodatkowej zgody autorów oraz bez honorarium autorskiego.
Laureaci konkursu otrzymają nagrody finansowe, których łączna
pula wynosi 4 000 PLN.
Wybrane wiersze zostaną wydane w specjalnym wydaniu
NOTATNIKA Satyrycznego.
Laureaci zostaną zaproszeni na uroczysty finał konkursu i wręczenie nagród, o terminie i miejscu uroczystości będziemy informować mailem, a także na stronie organizatora.
O sprawach nie ujętych w Regulaminie decyduje koordynator projektu.

Kontakt: Jarosław Janowski-Smoliński, tel. 0 509 111 209
Zgłoszenie do udziału w konkursie oznacza akceptację regulaminu.

Wszelkich informacji udzielają redaktorzy NOTATNIKA Satyrycznego:
Jarosław Janowski-Smoliński - jarekjanowski@aster.pl
i Paweł Łęczuk - pawelleczuk@interia.pl
oraz sekretariat organizatora dysponujący pełnym regulaminem
– dk@dkpraga.pl lub sekretariat@dkpraga.pl

Piastów

więcej: http://www.jansiwmir.com/ak090403.htm

Hatif Janabi na Poddaszu Literackim - zaproszenie

Kabaret KOCIUBA w CBR - zaproszenie

Donald Crowhurst

W 1968 roku ten 36-letni żeglarz wypłynął z Anglii na sklejkowym trimaranie jako uczestnik jachtowych regat Golden Globe dookoła świata. Choć cieszył się niewielkim doświadczeniem, a jego jacht, "Teignmouth Electron", przerażał niedopracowaniem konstrukcji, Crowhurstowi udało się przekonać zamożnego sponsora, sędziów regat oraz media, że jest poważnym pretendentem do zwycięstwa w wyścigu.

Prawda była inna. Po kilku tygodniach walki z przeciekającym poszyciem jachtu i zbyt wolnym tempem podróży Crowhurst zaczął wysyłać przez radio fałszywe raporty, wskazujące, że osiąga niesamowite sukcesy. Raz ogłosił nawet, że pokonał w jeden dzień 391 kilometrów - co w owych czasach oznaczało rekord świata. Naprawdę zaś zszedł ze swoim jachtem z trasy regat i zacumował u wybrzeża Ameryki Południowej, gdzie postanowił poczekać w ukryciu na powrót reszty żeglarzy okrążających kulę ziemską. Po 111 dniach utrzymywania ciszy radiowej Crowhurst zgłosił się ponownie, informując, że zajmuje właśnie pozycję za liderem wyścigu. Ale kiedy jeden ze współzawodników zatonął, próbując dogonić "Teignmouth Electron" w walce o drugie miejsce, Crowhursta ogarnęło poczucie winy. Wyznał wszystko w swoim dzienniku pokładowym, po czym przestąpił burtę jachtu i zniknął w odmętach Atlantyku.

(http://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=793&w=70563146&a=70642089)

Polecam: http://www.bbc.co.uk/devon/content/articles/2006/12/12/crowhurst_film_feature.shtml